Lukas 24:12

Gereviseerde Leidse Vertaling

41.lu.nl.lie.nt.gos 024:013 Maar zie, op dienzelfden dag gingen twee van hen naar een dorp, twee uur gaans van Jeruzalem gelegen, Emmaus genaamd. Zij spraken met elkander over alwat gebeurd was. En terwijl zij zo spraken en van gedachten wisselden, kwam Jezus zelf bij hen en ging met hen mee. Maar hun ogen werden verhinderd hem te herkennen. En Jezus zeide tot hen: Waarover hebt gij het onderweg zo druk met elkander? De mannen bleven met een droevig gelaat staan en een van hen, Kleopas, zeide tot hem: Zijt gij de enige die zich in Jeruzalem ophoudt en niet weet wat in deze dagen daar gebeurd is? Hij zeide tot hen: Wat dan? Zij zeiden hem: Dat met Jezus den Nazarener, die een profeet was, krachtig in werk en woord in de ogen van God en het gehele volk, en hoe onze overpriesters en overheden hem ter dood veroordeeld en gekruisigd hebben. Wij hoopten dat hij het was die Israel zou verlossen; maar met dat al is het nu de derde dag nadat dit is geschied. Ook hebben sommige vrouwen uit onzen kring ons ontsteld: zij zijn van morgen bij de grafstede geweest, hebben er zijn lijk niet gevonden en zijn komen zeggen dat zij zelfs een verschijning van engelen hebben gehad, die zeiden dat hij leeft. Sommigen der onzen zijn toen naar de grafstede gegaan en hebben het bevonden zoals de vrouwen zeiden; maar hem hebben zij niet gezien. Toen sprak hij tot hen: Gij onverstandigen, te traag van hart om te geloven alwat de profeten gezegd hebben. Moest niet de Christus deze dingen lijden om in zijn heerlijkheid in te gaan? Nu legde hij, te beginnen met Mozes en al de profeten, hun uit, wat in al de Schriften over hem staat. Zo naderden zij het dorp waar zij heengingen, en hij hield zich alsof hij verder wilde gaan; maar zij nodigden hem dringend uit: Blijf bij ons; want het is tegen den avond, de dag neigt reeds ten einde. Toen ging hij naar binnen om bij hen te blijven. En toen hij met hen aanlag, nam hij het brood, sprak er den zegen over uit, brak het en reikte het hun over. Nu werden hun ogen geopend en herkenden zij hem. Maar hij verdween uit hun ogen. Zij zeiden tot elkander: Brandde ons hart niet in ons toen hij onderweg met ons sprak en ons de Schriften uitlegde? Dadelijk stonden zij op en keerden naar Jeruzalem terug, waar zij de Elve en wie zich bij hen gevoegd hadden vergaderd vonden. Die zeiden: Waarlijk is de Heer opgestaan en aan Simon verschenen. En zij verhaalden wat onderweg was geschied en hoe hij door hen herkend was door de broodbreking. Terwijl zij daarover spraken, stond hijzelf in hun midden. Zij verschrikten en meenden, vol vrees, een geest te zien; maar hij zeide tot hen: Wat zijt gij ontroerd, en waarom rijzen allerlei twijfelingen in u op? Ziet naar mijn handen en voeten; ik ben het zelf. Betast mij en ziet mij aan; want een geest heeft geen vlees en beenderen, zoals gij ziet dat ik heb. 41.lu.nl.lie.nt.gos 024:041 En toen zij van vreugde het nog niet geloofden en zich verbaasden, zeide hij tot hen: Hebt gij hier niet iets te eten? Zij gaven hem toen een stuk van een gebakken vis; hij nam het en at het voor hun ogen op. Nu zeide hij tot hen: Dit is wat ik tot u gezegd heb, terwijl ik nog bij u was, dat alwat in de wet van Mozes, de profeten en de psalmen van mij geschreven staat vervuld moet worden. Toen verhelderde hij hun inzicht, zodat zij de Schriften verstonden, en zeide tot hen: Zo staat geschreven: dat de Christus zou lijden en ten derden dage uit de doden opstaan, en dat met gebruikmaking van zijn naam onder alle volken bekering verkondigd zou worden, tot schuldvergiffenis--te beginnen van Jeruzalem. Gij zijt daarvan getuigen. En zie, ik zend u de belofte van mijn Vader; blijft in de stad totdat gij met kracht uit den Hooge zult toegerust zijn. Toen leidde hij hen uit tot bij Bethanie, hief de handen op en zegende hen. En terwijl hij hen zegende, scheidde hij van hen. En zij keerden in grote blijdschap naar Jeruzalem terug en bleven voortdurend in de tempel, God lovend.

Parallel Translations

Gereviseerde Lutherse Vertaling
Maar Petrus stond op en liep naar het graf, bukte daarin, en zag de linnen doeken alleen liggen; en hij ging weg, en verwonderde zich over hetgeen er gebeurd was.

Staten Vertaling
Doch Petrus opstaande, liep tot het graf, en nederbukkende, zag hij de linnen doeken, liggende alleen, en ging weg, zich verwonderende bij zichzelven van hetgeen geschied was.

Bible Verse Review
  from Treasury of Scripure Knowledge

John 20:3-10

Reciprocal: Matthew 28:6 - Come Luke 24:24 - went John 20:1 - cometh

Gill's Notes on the Bible

Then arose Peter,.... Who, though he did not believe the report made, yet listened to it, and was alarmed and aroused by it, and was willing to know the truth of it:

and ran unto the sepulchre; not alone, but with John, being in haste to be satisfied, how things were:

and stooping down;

:-.

:-.

he beheld the linen clothes laid by themselves; in which the body of Jesus was wrapped; these lay by themselves, without the body, in one place; and the napkin about his head was wrapped together, and lay in another place by itself: so that it was a plain case, the body was not stolen, nor taken away; for neither friends, nor foes, would have taken the pains, or have lost so much time, as to have stripped the body, but would rather have carried off the clothes along with it. The Alexandrian copy leaves out the word μονα, alone, or by themselves:

and departed; from the sepulchre to Jerusalem, to John's house there:

wondering in himself at that which was come to pass; that the body should not be there, and yet the clothes should remain; he could not tell what to make of it. As for a resurrection, he had no notion of that, and yet could not account for the removal of the body, either by friends or foes, and the clothes left behind.

Barnes' Notes on the Bible

See the notes at Matthew 28:1-11.

Clarke's Notes on the Bible

Verse Luke 24:12. Then arose Peter — John went with him, and got to the tomb before him. See John 20:2-3.

The linen clothes laid by themselves — Or, The linen clothes only. This was the fine linen which Joseph of Arimathea bought, and wrapped the body in: Mark 15:46. Small as this circumstance may at first view appear, it is, nevertheless, no mean proof of the resurrection of our Lord. Had the body been stolen away, all that was wrapped about it would have been taken away with it; as the delay which must have been occasioned by stripping it might have led to the detection of the theft; nor would the disciples have run such a risk if they had stolen him, when stripping the body could have answered no end. This circumstance is related still more particularly by John, John 20:5-7. Peter seeth the linen clothes lie, and the napkin that was about his head not lying with the linen clothes, but WRAPPED together in a place by itself. All these circumstances prove that the thing was done leisurely; order and regularity being observed through the whole. Hurry and confusion necessarily mark every act of robbery.