Handelingen 8:38

Gereviseerde Lutherse Vertaling

En hij gebood den wagen stil te houden; en zij klommen af in het water, beiden Filippus en de kamerling, en hij doopte hem.

Parallel Translations

Gereviseerde Leidse Vertaling
span data-lang="dut" data-trans="lie" data-ref="act.8.1" class="versetxt"> Ook Saulus schepte behagen in zijn terechtstelling. Te dien dage barstte een hevige vervolging los tegen de gemeente in Jeruzalem; alle leden werden verstrooid over de streken van Judea en Samarie, behalve de apostelen. Vrome mannen droegen Stefanus ten grave en bedreven een zwaren rouw over hem. En Saulus vervolgde de gemeente, drong de huizen binnen, sleepte mannen en vrouwen mee en wierp ze in de gevangenis. Zij die verstrooid werden gingen op verschillende plaatsen de Blijmare brengen. Zo trok Filippus naar de stad Samarie en predikte aan de inwoners den Christus. De schare leende eendrachtig het oor aan hetgeen door Filippus gezegd werd, zowel om hetgeen zij hoorden als om de wonderen die zij hem zagen doen. Want uit velen van hen die onreine geesten hadden voeren dezen luidkeels schreeuwend uit; ook werden vele verlamden en kreupelen genezen; zodat in die stad grote blijdschap heerste. In die stad nu was zeker man, Simon genaamd, die reeds vroeger toverkunsten gedaan en het volk van Samarie in verrukking gebracht had door te zeggen dat hij iets bijzonders was. Allen, van den kleinste tot den grootste, hingen hem aan en zeiden: Dat is de kracht Gods die de Grote Kracht heet. Zij hingen hem aan omdat hij reeds geruimen tijd hen door zijn kunsten betoverd had. Maar nu zij Filippus geloofden, die de Blijde boodschap van het Koninkrijk Gods en den naam van Jezus Christus bracht, lieten zij, mannen en vrouwen, zich dopen. Simon zelf werd gelovig en bleef, na gedoopt te zijn, voortdurend bij Filippus, en toen hij de wonderen en grote krachtsuitingen zag, raakte hij buiten zichzelf. Toen de apostelen in Jeruzalem hoorden dat Samarie het woord Gods aangenomen had, zonden zij Petrus en Johannes tot hen. Zij kwamen en baden voor hen dat zij den Heiligen Geest mochten ontvangen; want die was nog op niemand hunner neergedaald; zij waren slechts door den doop gebracht onder den naam van den Heer Jezus. Nu legden zij hun de handen op, en zij ontvingen den Heiligen Geest. En toen Simon zag dat door de handoplegging der apostelen de Geest geschonken werd, bood hij hun geld aan en zeide: Geeft ook mij de macht dat hij wien ik de handen opleg den Heiligen Geest ontvangt. Maar Petrus zeide tot hem: Uw geld ga met u ten verderve, omdat gij gemeend hebt Gods gave voor geld te kunnen krijgen. Gij hebt generlei deel aan deze zaak; want uw hart is niet oprecht tegenover God. Bekeer u dan van deze uw boosheid, en bid den Heer, of misschien u vergeven wordt wat in uw hart is opgekomen. Want ik zie dat uw ziel vol bittere gal is en gij verstrikt zijt in ongerechtigheid. Nu antwoordde Simon: Bidt gij voor mij tot den Heer; opdat niets van hetgeen gij hebt gezegd mij treffe. -- Toen zij hun getuigenis afgelegd en het woord des Heeren verkondigd hadden, keerden zij naar Jeruzalem terug en brachten nog de Blijde boodschap aan vele dorpen der Samaritanen. Een engel des Heeren zeide tot Filippus: Maak u op en ga zuidwaarts den weg op van Jeruzalem naar Gaza; die is eenzaam. Hij maakte zich op en ging op reis. En zie, een Ethiopier, een invloedrijke kamerling van Kandace, de koningin der Ethiopiers, haar opperschatmeester, die naar Jeruzalem was getrokken om er te aanbidden, was op de terugreis en las, op zijn wagen gezeten, in den profeet Jezaja. En de Geest zeide tot Filippus: Ga dicht bij dien wagen lopen. En toen Filippus er bij kwam, hoorde hij hem in den profeet Jezaja lezen en zeide: Verstaat gij wel wat gij leest? Hij zeide: Hoe zou ik dat kunnen wanneer niemand mij den weg wijst? en nodigde Filippus uit bij hem op den wagen te gaan zitten. De afdeling der Schrift die hij las was deze: Als een schaap is hij ter slachting geleid, en als een lam, stom voor zijn scheerders, zo doet hij den mond niet open. Toen hij vernederd werd, werd het vonnis over hem vernietigd; zijn nakroost, wie zal het tellen? Want zijn leven wordt van de aarde opgeheven. Nu vroeg de kamerling Filippus: Ik bid u, van wien zegt de profeet dit? Van zichzelf of van een ander? Toen opende Filippus den mond en bracht hem, van dat Schriftwoord uitgaande, de blijmare over Jezus. En toen zij de reis vervolgden, kwamen zij aan een water en zeide de kamerling: Daar is water: wat belet mij gedoopt te worden? 43.ac.nl.lie.nt.his 008:038 Hij liet den wagen stilhouden; beiden, Filippus en de kamerling, daalden in het water af, en hij doopte hem.

Staten Vertaling
En hij gebood den wagen stil te houden; en zij daalden beiden af in het water, zo Filippus als de kamerling, en hij doopte hem.

Bible Verse Review
  from Treasury of Scripure Knowledge

and he baptized: John 3:22, John 3:23, John 4:1

Reciprocal: Acts 16:15 - when

Gill's Notes on the Bible

And he commanded the chariot to stand still,.... That is, the eunuch ordered his chariot driver to stop; for to him it better agrees to give this order than to Philip; though otherwise the words are so placed, that it would be difficult to say who gave the command.

And they went down both into the water, both Philip and the eunuch, and he baptized him: upon which Calvin has this note;

"hence we see what was the manner of baptizing with the ancients, for they plunged the whole body into water.''

And indeed, other mode had been practised then, as sprinkling or pouring of water, there would have been no necessity of their going out of the chariot, and much less of their going down into the water; and as for change of apparel, it cannot be reasonably thought that so great a man should take so long a journey without it. In like manner the Jewish ablutions and purifications, which were performed by immersion, and therefore called baptisms, Hebrews 9:10 are spoken of in the same sort of language as here: so a profluvious person, and a woman that had lain in, were obliged שירדה לטבול, "to go down and dip" k.

"It is a tradition of the Rabbins l, that he that sees any nocturnal pollution on the day of atonement,

יורד וטובל, "goes down and dips himself".--And so all that are obliged to dipping, dip according to their custom on the day of atonement; the profluvious person, man or woman, the leprous person, man or woman, the husband of a menstruous woman, and one defiled with the dead, dip according to their custom on the day of atonement.''

k T. Bab. Nidda, fol. 42. 1. & 43. 1. l T. Bab. Yoma, fol. 88. 1.

Barnes' Notes on the Bible

And they went down both into the water - This passage has been made the subject of much discussion on the subject of baptism. It has been adduced in proof of the necessity of immersion. It is not proposed to enter into that subject here (see the Editors’ Notes at Matthew 3:6, Matthew 3:16). It may be remarked here that the preposition εἰς eis, translated “into,” does not of necessity mean that they went “into” the water. Its meaning would be as well expressed by “to” or “unto,” or as we should say, “they went “to” the water,” without meaning to determine whether they went “into” it or not. Out of “twenty-six” significations which Schleusner has given the word, this is one, and one which frequently occurs: John 11:38, “Jesus, therefore, groaning in himself, cometh to εἰς eis the grave” - assuredly not “into” the grave; Luke 11:49, “I send them prophets,” Greek, “I send to εἰς eis them prophets” - “to” them, not “into” them, compare Romans 2:4, 1 Corinthians 14:36; Matthew 12:41, “They repented at εἰς eis the preaching of Jonas” - not into his preaching; John 4:5, “Then cometh he “to” εἰς eis a city of Samaria,” that is, “near to it,” for the context shows that he had not yet entered “into” it, compare Acts 7:6, Acts 7:8; John 21:4, “Jesus stood “on” εἰς eis the shore,” that is, not “in,” but “near” the shore. These passages show:

1. That the word does not necessarily mean that they entered “into” the water. But,
2. If it did, it does not necessarily follow that the eunuch was immersed. There might be various ways of baptizing, even after they were “in” the water, besides immersing. Sprinkling or pouring might be performed there as well as elsewhere. The most solemn act of baptism that I ever saw performed was, when I was a boy, in the river on the banks of which I was born, where the minister and the candidate went both of them “into” the Myer, and, when near to the middle of the river, the candidate kneeled down in the water, and the minister with a bowl “poured” water on his head. Yet if the fact had been stated, in reference to this case, that “they went both down “into” the water, and came up out of the water,” and it had been hence inferred that the man was “immersed,” it would have been wholly a false inference. No such immersion occurred, and there is, from the narrative here, no more evidence that it occurred in the case of the eunuch. See βαπτίζω baptizō.

(3)It is incumbent on those who maintain that “immersion” is the only valid mode of baptism to prove that this passage cannot possibly mean anything else, and that there was no other mode practiced by the apostles.

(4)It would still be incumbent to show that if this were the common and even the only mode then, in a warm climate, that it is indispensable that this mode should be practiced everywhere else. No such positive command can be adduced. And it follows, therefore, that it cannot be proved that immersion is the only lawful mode of baptism. See the Editors’ Notes at Matthew 3:6, Matthew 3:16.

Clarke's Notes on the Bible

Verse 38. And they went down — They alighted from the chariot into the water. While Philip was instructing him, and he professed his faith in Christ, he probably plunged himself under the water, as this was the plan which appears to have been generally followed among the Jews in their baptisms; but the person who had received has confession of faith was he to whom the baptism was attributed, as it was administered by his authority.