I Księga Królewska 2:15

Biblia Przekład Toruński

Parallel Translations

Biblia Brzeska (1563)
Tedy on rzekł do niej: Ty wiesz, iżeć królestwo było moje, a wszyscy Izraelczycy zezwalali ma mię, abych ja był królował, ale przeniesione jest królestwo na brata mego, abowiem się mu od Pana dostało.

Biblia Gdańska (1632)
Tedy rzekł: Ty wiesz, iż moje było królestwo, a na mię obrócili byli wszyscy Izraelczycy twarz swoję, abym królował; ale przeniesione jest królestwo, i dostało się bratu memu; bo mu od Pana naznaczone było.

Nowe Przymierze Zaremba
Wtedy wyznał: Ty wiesz, że panowanie powinno przypaść mnie. Cały Izrael oczekiwał, że to ja zostanę królem. Sprawy jednak przybrały inny obrót i władza przeszła na mojego brata. Tak tę sprawę rozstrzygnął PAN.

Nowa Biblia Gdańska (2012)
Zatem powiedział: Wiadomo ci, że do mnie należało panowanie i że ku mnie zwrócili swe oblicza wszyscy Israelici, bym został królem. Ale zmieniło się panowanie i przypadło mojemu bratu; bo przeznaczył mu je WIEKUISTY.

Biblia Tysiąclecia
Tedy rzekł: Ty wiesz, iż moje było królestwo, a na mię obrócili byli wszyscy Izraelczycy twarz swoję, abym królował; ale przeniesione jest królestwo, i dostało się bratu memu; bo mu od Pana naznaczone było.

Uwspółcześniona Biblia Gdańska
Wtedy powiedział: Ty wiesz, że do mnie należało królestwo i że cały Izrael patrzył na mnie i chciał, abym królował. Królestwo jednak uległo zmianie i dostało się memu bratu, bo przypadło mu ono od PANA.

Biblia Warszawska
Wtedy odpowiedział: Ty wiesz, że mnie należało się królestwo i na mnie nastawił się cały Izrael, że zostanę królem, lecz sprawa władzy królewskiej uległa zmianie i królestwo dostało się memu bratu, gdyż Pan mu je przyznał.

Bible Verse Review
  from Treasury of Scripure Knowledge

Thou knowest: 1 Kings 1:5, 1 Kings 1:25, 2 Samuel 15:6, 2 Samuel 15:13, 2 Samuel 16:18

for it was: 2 Samuel 7:12, 2 Samuel 12:24, 1 Chronicles 22:9, 1 Chronicles 22:10, 1 Chronicles 28:5-7, Proverbs 21:30, Jeremiah 27:5-8, Daniel 2:22

Reciprocal: 1 Kings 1:21 - offenders 1 Kings 1:35 - I have 2 Kings 9:17 - Is it peace 1 Chronicles 14:4 - Solomon

Gill's Notes on the Bible

And he said, thou knowest that the kingdom was mine,.... Belonged to him by virtue of his birthright; he was heir to it, being the eldest son:

and [that] all Israel set their faces on me, that I should reign; which was not true; for, as Bathsheba says, the body of the people were in suspense, their eyes being on David, waiting to hear whom he would declare his successor; and when Solomon was declared and anointed, vast numbers attended him; unless Adonijah thought that the high priest, and general of the army, with the captains, represented the whole people; however this he observes by way of preface, to show how unhappy he was, being disappointed, and to move the compassion of Bathsheba, that she might be the more easily prevailed upon to seek to obtain so small a favour as he was about to ask:

howbeit the kingdom is turned about, and is become my brother's; things had taken another turn, and what was his, and he thought himself sure of the other day, was now become his brother's; such were the uncertainty and vicissitude of human affairs:

for it was his from the Lord; by the appointment of the Lord, by a promise of his, and a prophecy concerning it; which if he knew of, it was both vain and sinful in him to act contrary thereunto; or it was brought about by the overruling providence of God, which he now plainly saw and submitted to; this he said to show that he had laid aside all hopes of the kingdom, and was fully satisfied of the disposition of it in Providence, and so to hide his real design in the petition he was about to make.

Clarke's Notes on the Bible

Verse 1 Kings 2:15. Thou knowest that the kingdom was mine — It certainly was his by the right of primogeniture, and it was his by the voice of the people, and the consent of the high priest. But there was a right paramount to all these, the right of God; it was his kingdom; the kings were his lieutenants, and he had a right to give the crown to whomsoever he pleased, and he was pleased to give it to Solomon.